نامه های وایت چپل

لندن 1888

به محض پیاده شدن از کالسکه، متوجه می‌شوید که در ایستگاه اشتباهی پیاده شده‌اید. چند دقیقه پیش درمرکزِ شیک و مدرنِ شهر بودید، اما حالا دور تا دورتان کوچه‌های شلوغ و متعفن است. دست فروش‌ها، فروشندگانی که فریاد می‌زنند و کودکان کثیف و ژنده پوشی که در میان جمعیت می‌دوند و کُت شما را می‌کشند و برای پول التماس می‌کنند... تمام آنچه که می‌بینید فقر و شرایطی ملالت‌آور است. برخی از مردم به این محله"جهنم" می‌گویند.  برخی دیگر – که خیلی خوش‌شانس نیستند – اینجا را خانه می‌نامند. اینجا، در ازای یک پنی یا کمتر، می‌توانید آکروبات‌های خیابانی و نمایش‌های عجیب و غریب تماشا کنید، یا اینکه در یکی از میخانه‌ها مست کنید. در هر گوشه ازخیابان، زنان روسپی حضور دارند و تن فروشی امری رایج است. آنها را بخت برگشته می‌نامند، نامی بهتر از این هم نمی‌شد برایشان انتخاب کرد.  به وایت چَپِل خوش آمدید. به جولانگاهِ جَکِ سَلاخ خوش آمدید.